خیال می‌کردم می‌شود چمدان بزرگی از کلمه داشت، کشیدش به دوش و راه‌های بسیار زمین را رفت و

برای همه‌ی آن‌ها که نیازمند کلمه‌اند، کاری کرد.

خیال می‌کردم، کلمه‌ها آن‌قدر به تنهایی بزرگ‌ و جان‌دارند، که من می‌توانم سر فرو کنم توی چمدانم،

دست‌ها و چشم‌ها شتابزده به هم بریزند و جستجو کنند و برای آن دوستم که گفته امشبش نمی‌داند

چرا این همه صبح ندارد، کلمه‌ای از جنس تسلا پیدا کنم، بعد لبخندی بزنم از سر ِ«های... بالاخره پیدا

شد»، از آن لبخندهای مهربان و آسوده و مضحک خنزرپنزرفروش‌های شلخته‌ی داستان‌ها، و کلمه‌ام را

مثل یک دستمال خنک و نم‌دار، بگذارم روی التهاب دلش.

و نمی‌دانستم، می‌رسند روزهایی که کلمه زیبا می‌شود، خوش‌آهنگ، اما گنگ، اما لال. که کلمه‌ها را

می‌توانی دسته‌دسته، شبیه گل‌های پرپر، بریزی پای آن‌که کلمه می‌خواهد، و دل‌تنگی‌اش را درمانی

نباشی. می‌توانی تنهایی و اندوه کسی را ببینی، می‌توانی بی‌قرار، تماشا کنی کم آوردن‌ها و

نداشتن‌ها و بریدن‌های دوستت را، می‌توانی هر بار که از آن پل لعنتی می‌گذری، علی کوچک را ببینی

که آن همه غربت‌زده و مات، روی کف‌پوش سرد نشسته و نفس مسیحاییِ حافظ را دویست تومان به

عابران می‌فروشد، می‌توانی درد و ناباوری از دست دادن را توی نگاه کسی طاقت نیاوری، و یک عالم

کلمه داشته باشی و باز هیچ نداشته باشی.

نمی‌دانستم، وقتی آن‌که باید نمی‌آید، آن‌که باید، نمی‌گوید، تو هر چه زمزمه کنی کلمه‌هایت را، هر چه

فریاد بزنی‌شان، سکوت نمی‌شکند. که تو اگر دستت را آرام بگذاری روی صورت علی، و بگردی همه‌ی

همه‌ی چمدانت را، باز هم کلمات مهرآمیزت، می‌شوند مبتذل، می‌شوند سبک.

نمی‌دانستم، که همه‌ی زبان‌های دنیا را، جادوی همه‌ی کلمه‌های دنیا را هم بدانم، نمی‌توانم آنی باشم

که به جای همه‌ی نیامده‌ها می‌آید، به جای همه‌ی رفته‌ها می‌ماند، به جای همه‌ی نگفته‌ها می‌گوید.

نمی‌دانستم، که گاهی باید کنار ایستاد و تماشا کرد. گاهی باید از اول آن پل لعنتی، نگاه را راست به

روبه‌رو دوخت، و فقط دعا دعا کرد که علی کوچک، آنجا، در امتداد نگاهت نباشد. باید رفت به مجلس

سوگواری کسی و به جای هر کلمه و هر تسلایی، فقط یک جور عجیب و احمقانه‌ای زار زد. باید فقط

گوش داد، و آرام دستی گذاشت روی دست آن‌که دلتنگی دیوانه‌اش کرده، پروانه‌ی بی شمع‌اش...

اما سختم است هنوز. بلدش نشده‌ام. هنوز هم گاهی زیرچشمی به کلمه‌هایم نگاه می‌کنم، دست

می‌کشم روی‌شان، لحظه‌ای شوق، خیال پلنگ دلم را خام می‌کند باز، به سوی ماه می‌پرم و کلمه‌ها را

می‌گیرم روبه‌روی چشم‌هایی اندوه زده، و باز درد گنگی و باز ماهی که ورای دست رسیدن است٬ و من

که پریده‌ام و پنجه‌ای که با اندوه٬ به خالی کشیده‌ام.